Undir hádegi í dag samþykkti Alþingi stækkun ráðuneyta þ.a. þau verða 8 í stað 12 eins og oft hefur verið. Þetta var vandlega undirbúin breyting sem átt hefur sér langan aðdraganda. Meginrök stjórnarandstöðunnar voru aðallega af tvennum toga. Annars vegar að boðleiðir milli hagsmunaaðila og ráðherra lengist úr hófi við stofnun atvinnuvegaráðuneytisins og hins vegar samþjöppun valds við tækkun ráðuneyta. Þetta er að hluta rétt en ég tel breytinguna þrátt fyrir það til bóta.

Okkur ber að minnast þess að sú velferð og öryggi sem launafólk býr við hér á landi er árangur af baráttu verkalýðshreyfingarinnar og bandamanna hennar, hvar í flokki sem þeir standa. Það er í þeim anda sem verkalýðshreyfingin vinnur. Í gegnum söguna hefur verkalýðshreyfingin þó ætíð og umfram aðra átt sér öflugan málsvara í stjórnmálahreyfingu Jafnaðarmanna sem upphaflega var raunar ekki annað en pólitískur armur þessarar sömu hreyfingar þá er fyrsti stjórnmálaflokkur alþýðu, Alþýðuflokkurinn, leit dagsins ljós samhliða stofnun Alþýðusambandsins 1916.

Í mörg herrans ár sátum við uppi með ráðherra sem leit svo á, að hann væri ekki embættismaður og handhafi framkvæmdavalds við töku stjórnvaldsákvarðana. Hann væri stjórnmálamaður sem tæki pólitískar ákvarðanir. Hann var og vildi bara vinna vinnuna sína í forsætisráðuneytinu í friði fyrir fjölmiðlum og að ég tali ekki um dómstóla sem hann lék sér við að hrauna yfir.  Þannig skipaði hann vini sína og samherja í þau embætti sem hann þurfti að valda, tók upp á eindæmi þátt í innrásinni í Írak í nafni íslensku þjóðarinnar og svo mætti lengi telja. Hann var í pólitík og gerðist síðar ritstjóri Moggans. Svandís Svavarsdóttir virðist ætla að feta í fótspor hans. Hún lýsti því yfir í fréttunum í kvöld að hún tæki pólitískar ákvarðanir í ráðuneyti sínu. Þannig beri hún sig að þegar henni ber að úrskurða um réttindi og skyldur borgaranna ( og skipulag Flóahrepps ). Hjá henni gildi meginreglan um að „ef eitthvað sé ekki sérstaklega leyft í lögum sé það bannað“.  Jafn vitlausa og löglausa yfirlýsingu hafa fáir ef nokkur íslenskur ráðherra látið frá sér fara. Hún er einn af æðstu handhöfum framkvæmdavalds á Íslandi og henni ber í störfum sínum að fara að lögum í öllum ákvörðunum sínum og úrskurðum EKKI PÓLITÍSKRI SANNFÆRINGU. Við höfum fengið nóg af slíku. Hún á hins vegar greiða atkvæði á Alþingi eftir sannfæringu sinni og pólitík. Fólk sem hugsar og talar eins og hún eiga ekki að skipa ráðherraembætti.

Umhverfisráðherra á tvo valkosti. Afsögn eða tafarlausa afsökunarbeiði til þjóðarinnar, þar sem fram komi einnig að hún skuldbindi sig til þess að kynna sér grundvallarreglur íslenskrar stjórnskipunar og stjórnsýslulög.

Frá því um mitt síðasta ár og með auknum hraða eftir bankahrunið í október, hafa eignir almennings brunnið upp í verðbólgu, skuldahækkun vegna falls á gengi krónunnar og snarpri lækkun fasteignaverðs samhliða minnkandi kaupmætti. Í ljós hefur komið, að almenningur hefur fá ef nokkur úrræði að leita í til þess að mæta þeim tröllaukna vanda sem heimilin standa frammi fyrir. Ýmsar hugmyndir hafa verið á lofti m.a. um afnám verðtryggingar, frystingu verðtryggingar og gengisleiðréttingar sem sumar geta verið góðar fyrir sinn hatt en tryggja ekki að almenningur geti klifið þann skuldamúr sem nú sýnist ókleifur og hvað þá að 20% niðurfellingar hugmynd Framsóknarmanna geri það mögulegt. Það er til raunhæft og sanngjarnt úrræði sem mætir þeim ótta sem margir landsmenn búa nú við og á engu stendur öðru en því að Alþingismenn bretti upp ermar og hrindi þeim í framkvæmd.

Þegar á árinu 1994 lágu fyrir mótaðar tillögur um greiðsluaðlögun. Þær urðu til þegar við gengum í gegnum síðustu alvarlegu kreppu á árunum upp úr 1990. Þá skipaði Jóhanna Sigurðardóttir sérstaka nefnd sem undirritaður sat í og nefndin lagði til róttæka löggjöf sem tæki bæði til veðskulda og annarra skulda. Skv. henni skyldi greiðslubyrði veðlána aðlöguð greiðslugetu skuldara og skuldir umfram markaðsverð fasteignar afskrifaðar. Ný ríkisstjórn sem tók við völdum 1994 hafði vegar ekki áhuga á málinu enda upptekin við að deila út til vina og vandamanna eigum íslensku þjóðarinnar, óveiddum fiski í sjó, bönkum og almannafélögum sem fátæk þjóð hafði byggt upp.

Ef löggjöf um greiðsluaðlögun eins og lagt var til 1994, hefði verið í gildi áður en til hrunsins kom síðasta haust þyrftu þúsundir fjölskyldna ekki að ganga til svefns í óvissu um hvort heimili þeirra fari undir hamarinn eða ekki. Þó seint sé ríður á miklu, að núverandi ríkisstjórn komi þessu úrræði á ekki síðar en STRAX. Málið hefur þvælst í meðförum Alþingis allt of lengi og tímabært að því ljúki.